Bruno Albrecht Wandtke (Brunon Wandtke) - architekt, urbanista.
Członek SARP O. Wybrzeże (od 1964).
Absolwent Wydziału Architektury Politechniki Gdańskiej (1962).

Projektant w Wojewódzkiej Pracowni Urbanistycznej PWRN w Gdańsku.

Autor m.in.:
- plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta Tolkmicko - współautorzy: Józef Nieroda, Wiesław Gruszkowski - Nagroda III stopnia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych (1969).

Konkursy m.in.:
- na projekt koncepcyjny wzorcowego nadmorskiego zespołu wypoczynkowo-turystycznego (1967) - I nagroda;
- SARP nr 409 - na opracowanie koncepcyjne architektoniczno-urbanistyczne oraz plastyczne terenu Kamiennej Góry w Gdyni (1968) - nagroda równorzędna;
- na projekt zagospodarowania turystycznego zespołu jezior w rejonie Gliwic (1970) - współautorzy: Andrzej Walicki, Jerzy Góra, Marian Kołok, Paweł Wandtke - I nagroda.

Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Sopocie (29.12.2010).

***********************************************************************
WSPOMNIENIE

Z rodziny o korzeniach kaszubskich, przyszedł na świat w Sopocie 22 kwietnia 1936 roku jako syn Franciszka Wandtke i Agnieszki z domu Patoka. Jako mieszkaniec kurortu, urodzony w nim przed II wojną światową, został wyposażony w charakterystyczną wtedy tzw. „książeczkę obywatela Sopotu” z wkładem pieniężnym w guldenach złożonym w Dresdner Bank A.G.
Można powiedzieć, że mały Bruno w pewnym sensie przyszedł na świat i pierwsze lata życia spędził „w kruchcie” - rodzina mieszkała bowiem przed wojną przy ówczesnej ulicy Roonstrasse (obecnie Dąbrowskiego), dokładnie naprzeciwko ówczesnej żydowskiej synagogi reformowanej. Mało tego - oboje rodzice Brunona pracowali w synagodze: ojciec Franciszek jako dozorca i wartownik, zaś matka Agnieszka sprzątała dom boży i pomagała kobietom kąpiącym się w mykwie (rytualnej łaźni żydowskiej). Oboje rodzice i mały Bruno byli świadkami pożaru synagogi, która została spalona przez hitlerowców w listopadzie 1938 r.
Powojenne losy rodziny Bruna, która II wojnę przeżyła w kurorcie, omal nie zaprowadziły go do Niemiec. „Niepolsko” brzmiące nazwisko i mieszkanie, na które miał ochotę jakiś milicjant, miały ich skazać na przymusową emigrację. Ocaliło ich autentyczne kaszubskie pochodzenie, którego nie udało się „pomylić” z niemieckim. W dorosłym życiu architekt mieszkał przy ul. Malczewskiego 11 A.
W roku 1962 Bruno Wandtke obronił pracę dyplomową na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej, jej treść poświęcając ukochanemu Sopotowi: „Ukształtowanie funkcjonalne i krajobrazowe Sopotu z rewaloryzacją centrum Miasta i aktywizacją osi kompozycyjnej Opera Leśna - molo”. Uzyskał tytuł architekta-urbanisty w zakresie przestrzennego kształtowania zieleni i krajobrazu.
Podjął pracę w Wojewódzkiej Pracowni Urbanistycznej w Gdańsku jako specjalista od zagospodarowania turystycznego rejonów przylegających do Gdańska. Opracowywał plany zagospodarowania turystycznego m.in. dla jezior Raduńskich i Wdzydzkich, Nadmorskiego Parku Krajobrazowego. Pracował też za granicą: w Wietnamie (1975-78) i Algierii (1984). Był laureatem wielu pierwszych nagród w dziedzinie architektury m. in. na koncepcję ośrodka wypoczynkowego w Karwii (1967), ukształtowanie przestrzenno-plastyczne terenów Kamiennej Góry w Gdyni (1968), za architektoniczne i plastyczne ukształtowanie głowicy mola w Sopocie (1994), na ukształtowanie Placu Kaszubskiego z pomnikiem Antoniego Abrahama w Gdyni (1996).
Sopocianie znają dobrze dzieła jego autorstwa: popularny Bar „Przystań” i stojącą przy nim kapliczkę rybaków „O szczęśliwy powrót” oraz fontannę Jasia Rybaka (współautor rzeźbiarz Stanisław Szwechowicz), która w zamyśle ówczesnych włodarzy miasta miała stać się symbolem kurortu podobnie jak symbolem Gdańska stała się fontanna Neptuna.
Sopocianie zapamiętają też Brunona Wandtke jako kolekcjonera sopockich pamiątek, autora wystawy w Dworku Sierakowskich „Dawny piękny Sopot na starych pocztówkach” oraz współautora książki „Ilustrowana przechadzka po dawnym Sopocie krótkim rysem dziejów Światowego Kąpieliska nad Bałtykiem poprzedzona i urządzona nakładem Oficyny Pomorskiej w Gdańsku Roku Pańskiego 2002” - napisanej wspólnie z Markiem Sperskim. Bruno Wandtke walczył też o zabytki sopockiej architektury m. in. nie chciał dopuścić do zburzenia tzw. Karlikowskiego Młyna przy ul. 3 maja, który został zastąpiony osiedlem mieszkaniowym Invest Komfortu.
To także Bruno Wandtke był pomysłodawcą tunelu samochodowego pod ulicą Grunwaldzką, przywrócenia tzw. Świątyni Dobrego Burmistrza w Parku Północnym czy drewnianej konstrukcji „zabetonowanego” w latach PRL budynku głównego Sopockiego Klubu Tenisowego przy ul. Ceynowy (to jeszcze przed nami...). Muzeum Sopotu ma dzięki Panu Brunowi w swoich zbiorach m. in. katalog kolekcji Friedricha Basnera - który w okresie międzywojennym gromadził dzieła sztuki w swojej willi przy obecnej ulicy Chrobrego 48.

Olga Krzyżyńska