Władysław Konrad Śmigielski - architekt, urbanista, wykładowca akademicki.
Członek SARP O. Kraków (do 1939).
Absolwent Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej (1933). Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (1935).

Pracownik Zarządu Miejskiego, Biura Regulacji Miasta w Krakowie (przed 1939).

Konkursy m.in.:
- na przebudowę sieci ulicznej śródmieścia Londynu (1959) - II nagroda.

Członek Związku Architektów Województwa Krakowskiego (do 1934).
Członek SARP O. Kraków.

Rzeczoznawca urbanistyczny Związku Miast Polskich (przed 1939).

***************************************************
WSPOMNIENIE

WŁADYSŁAW KONRAD ŚMIGIELSKI (1908 TARNÓW – 1999 LEICESTER)

Studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (1935). Pracuje jako urbanista w Wydziale Zabudowy miasta Krakowa (1935-1939). Autor planu ogólnego Rzeszowa wspólnie z Kazimierzem Dziewońskim (1939). Internowany po Kampanii Wrześniowej na Węgrzech ucieka do Francji a potem do Wielkiej Brytanii biorąc udział jako oficer wojsk pancernych  w Kampanii Afrykańskiej  i Włoskiej. W latach 1945-1946 odkomenderowany zostaje jako opiekun naukowy grupy polskich studentów na Wydziale Uniwersytetu w Rzymie. W latach 1946-1952 wykłada urbanistykę w Polskiej Szkole Architektury przy PUC w Londynie. W roku 1952 organizuje w Instytucie Sztuki Współczesnej w Londynie wystawę „London - an Adventure in Town Planning” przedstawiającą  własne oraz jego studentów projekty. Później opracowuje  - jako dyrektor Wydziału Zabudowy Miasta - szereg projektów dla Leicester, z których „Leicester Traffic Plan 1964” był pierwszym opartym na studiach komputerowych. Jego poglądy w tym zakresie przedstawiane są przez niego posłom w Parlamencie oraz na plenarnej sesji Rady Miejskiej Londynu. W uznaniu tych zasług przyznany mu zostaje tytuł „Fellow” w Królewskim Instytucie Planowania Miast RTPI, którego zostaje również członkiem Rady.  Od roku 1972 udziela się również dydaktycznie mając szereg wykładów gościnnych między innymi na uniwersytetach w Oksfordzie, Berlinie i Rzymie przechodząc w roku 1980 na emeryturę. Umiera w roku 1999.

Tadeusz Barucki