Władysław Jastrzębski - architekt, nauczyciel.
Członek O. Warszawskiego SARP.
Absolwent Wydziału Architektury Szkoły Artystycznej Towarzystwa Sztuk Pięknych w Odessie (1902). Absolwent Wydziału Architektury Wyższej Szkoły Artystycznej Akademii Sztuk Pieknych w Petersburgu (1912).

Profesor na Wydziale Architektury w Wyższym Żeńskim Instytucie Politechnicznym w Petersburgu (od 1914). Prorektor Wyższego Żeńskiego Instytutu Politechnicznego w Petersburgu (1919-24). Architekt w Szefostwie Korpusu Ochrony Pogranicza (1924-25). Architekt w Dyrekcji Kolei Państwowych w Warszawie (1926-27). Współzałożyciel (z Aleksandrem Kapuścińskim i Mieczysławem Popielem) i dyrektor Prywatnej Żeńskiej Szkoły Architektury w Warszawie (1927-39, 1940-44, 1957-58). Kierownik sekcji fotograficznej w Biurze Odbudowy Stolicy w Warszawie (po 1945). Pracownik w Biurze Planowania w Ministerstwie Kolei (1946-52). Nauczyciel w Państwowym Liceum Budowlanym przy ul. Hożej w Warszawie.

Autor m.in.:
- pawilon Ministerstwa Rolnictwa i Reform Rolnych na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu (1929) - dyplom uznania;
- pawilon dla chorych na gruźlicę w Szpitalu Psychiatrycznym w Tworkach (1939);
- odbudowa kamienicy Mansjonaria, ul. Świętojańska 2, Warszawa (1950-53) - z zespołem.

Konkursy m.in.:
- na projekt zakładu psychiatrycznego województwa warszawskiego w Gostyninie (1928) - współautorzy: Edward Madurowicz, Aleksander Kapuściński, Alfons Gravier, Paweł Pawłowski - I nagroda;
- na projekt spółdzielczego budynku mieszkalnego pracowników Ministerstwa Spraw Zagranicznych przy ul. Filtrowej 69 w Warszawie (1929) - współautor Tadeusz Pluciński - I nagroda.

Skarbnik Koła Architektów przy Stowarzyszeniu Techników w Warszawie (1930).